رزین ها

 

اصولا پوشش به مخلوطی اطلاق می شود که بتواند انتظار ما را در مورد تزیین و حفاظت سطح برآورده کند. عموما پوشش عالی از اختلاط موادی به نام رزین، رنگدانه، حلال و مواد اضافه شونده بدست می آید.  در صنعت رنگسازی اساس کار، پخش کردن در رزین می باشد. ذرات رنگدانه بایستی به طور یکنواخت در محیط پخش شود. در صورتی که ذرات رنگدانه به خوبی در زرین پخش نشود پس از مدتی بسته به میزان پخش شونده در ته ظرف ته نشین می شوند.

 

هنگام مصرف اگر مصرف کننده نتواند رنگدانه های ته نشین شده را دوباره مخلوط کند، رنگ کیفیت مورد نظر را نخواهد داشت.

 

پایداری مخلوط به نیروی چسبندگی بین سطح تماس ذرات رنگدانه و رزین بستگی دارد. اگر این نیروها زیاد باشند، ذرات رنگدانه از یکدیگر جدا شده و به طور معلق در محیط باقی می مانند. البته پس از گذشت زمان، ذرات رنگدانه به جهت داشتن وزن مخصوص بالاتر به ته ظرف سقوط کرده و مایع نسبتا شفافی شامل تعداد کمی رنگدانه، رزین، حلال و مواد اضافه شونده در بالای ظرف باقی می مانند. اما اگر نیروی چسبندگی کم باشد ذرات مایع از هم جدا شده، در هم رفته و در ته ظرف یک کیک سخت به وجود می آورند که حتی با به همزدن نیز قابل امتزاج با بقیه اجزای رنگ نیستند.

 

وظایف و خواص فیزیکی رزین ها

 

پایه ی اصلی پوشش عالی را رزین تشکیل می دهد و انتخاب نوع پوشش از روی تعیین نوع رزین انجام می پذیرد.

 

رزین وظایف عمده ای را به عهده دارد. ایجاد فیلم روی سطح مورد نظر از وظایف اصلی رزین است. رزین به وسیله ی این خاصیت قادر است سطح زیرین را از محیط اطراف جدا کند.

 

ترکیبات با اندازه مولکولی کوچک ممکن است روی سطح به خوبی پهن شوند ولی قادر نیستند که فیلم ایجاد کنند.

 

تجزیه و تحقیق نشان داده است که ترکیبات با اندازه ی مولکولی بزرگ می توانند روی سطح جامد شده و ایجاد فیلم کنند. معمولا رزین به صورت مایع روی سطح پهن شده و با انجام یک یا چند واکنش پلیمریزاسیون جامد می شود با اینکه رزین مایع، خود ساختمان پلیمری دلرد ولی روی سطح پلیمریزه شده و جرم مولکولی آن بالاتر می رود.

 

استحکام فیلم پلیمری به تعداد و کیفیت باند های بین مولکولی بستگی مستقیم دارد. گاهی اوقات تشکیل فیلم فقط از طریق تبخیر حلال رزین صورت می گیرد.

 

از وظایف دیگر رزین چسبندگی به خود و به سطح است. چسبندگی خوب پوشش به سطح می تواند بسیاری از خواص سطح را حفظ کرده و به صورت یک محافظ دائمی کمک کند. اصولا سه نوع باند یا پیوند در چسبندگی دخالت دارند:

 

باندهای شیمیایی، باندهای قطبی و باندهای مکانیکی.

 

در بیشتر اوقات حداقل دو نوع هستند که در یک پوشش عمل می کنند و اتصال رنگ به سطح را به عهده می گیرند. بدیهی است که طبیعت انواع باندهای چسبندگی هم به خصوصیات سطح فلز و هم به رنگ بستگی دارد.

 

انواع رزین ها

 

رزین ها از نظر منشأ تهیه به دو دسته طبیعی و سنتزی تقسیم می شوند. رزین های طبیعی به تدریج جای خود را به رزین های سنتزی داده اند زیرا رزین های طبیعی هم از نظر همگونی خواص و هم از نظر کمی جوابگوی پیشرفت تکنولوژی رنگ نبودند. گر چه تعداد رزین های آلی مورد مصرف در صنعت رنگسازی بسیار زیاد هستند. ولی با توجه به چگونگی سنتز آنها به دو دسته تقسیم می شوند بعضی از رزینها توسط پلیمریزاسیون افزایشی و بعضی دیگر توسط پلیمریزاسیون تراکمی تهیه می گردند.

 

یک تقسیم بندی دیگر رزینها را براساس نحوه خشک شدن آنها می باشد. در این تقسیم بندی رزینها به دو دسته قابل تبدیل و غیر قابل تبدیل دسته بندی میشوند.

 

رزین های قابل تبدیل آنهایی هستند که در حالت نیمه پلیمریزه به کار می روند و بعد از کاربرد برروی سطح پلیمریزاسیون را انجام می دهند و به فیلم جامد تبدیل می گردند. رزین های غیر قابل تبدیل براساس مواد پلیمریزه تشکیل شده اند. این پلیمرها در محیطی حل و یا پخش (دیسپرس) شده اند و بعد از کاربرد حلال تبخیر می شود و فیلم چسبناک باقی مانده و سطح مورد نظررا می پوشاند.

 

رزین های قابل تبدیل

 

 

  1. روغن ها وجلاهای روغنی رزین دار

 

  1. رزین های آلکیدی

 

  1. رزین های اپوکسی

 

  1. رزین های پلی استر غیر اشباع

 

  1. رزین های آمینو

 

  1. رزین های پلی آمیدی

 

  1. رزین های فنولی

 

  1. رزین های پلی اورتان

 

  1. رزین های سیلیکونی

رزین های غیر قابل تبدیل

 

  1. رزین های سلولزی

 

  1. رزین های لاستیک کلر دار شده

 

  1. رزین های وینیلی

 

  1. رزین های آکریلیک

به طور کلی گام روزین باعث افزایش چسبندگی، سختی، مقاومت در مقابل محلولهای صابونی و بازی و از طرفی باعث کاهش رنگ نهایی، انعطاف پذیری می شود.