تاریخچه رزین آلکید

 

واکنش پلیمر شدن تراکمی بین الکل های چند ظرفیتی و اسید های چند ظرفیتی که منجر به تولید محصولی به نام پلی استر می گردد از مدت ها پیش شناخته شده است برزلیوس در 1847 یک پلیمر رزین شکننده تهیه کرد.

 

اولین محصول پلی استر تراکمی از واکنش اسید تارتریک با گلیسیرین به دست آمد. نخستین بررسی های اصولی محصولات رزین پلی استر در 1856 به وسیله وان بملن انجام شد.

 

او گلیسیریدهایی از اسید سوکسینیک، اسید سیتریک و مخلوطی از اسید سوکسینیک و بنزوئیک تهیه کرد. در1859 دسیلاز پلی استرهای اتیلن گلیکول را از اسید تارتریک ساخت و در 1894 اورلاندر پلی استر های مالیئات، فیومارات و سوکسینات را از پلی اتیلن تهیه کرد.

 

در 1901 پلیمری شکننده و درخشان از انیدرید فتالیک و گلیسیرین توسط واتسن اسمیت تهیه شد. مطالعات و تحقیقات اولیه روی رزین آلکید در1912  توسط کالاهان آرسم و داوسن انجام گرفت.

 

آنها نشان دادند وقتی که یک اسید یک ظرفیتی مانند اسید اولئیک جانشین قسمتی از انیدرید فتالیک می شود محصولات قابلیت انعطاف بیشتری دارند و بیشتر گلیسیریل فتلات ها در حلال حل می شوند.

 

ارزش فوق العاده رزین های آلکید تا زمان پیدایش گلیسیریل فتالات های حاوی اسید های چرب غیر اشباع شناخته شده بود. کانیل در 1927 موفق به انجام این واکنش شد و از آن زمان تاکنون رزین های آلکید نقش مهمی در صنعت رنگ پیدا کرده اند.

 

رزین های آلکیدی

 

اصولا کلمه آلکید مخفف دو کلمه الکل و اسید است و این رزین ها که از مهمترین و پرمصرف ترین رزین های موجود هستند، در واقع پلی استرهای حاصل از یک پلی اسید و یک پلی الکل می باشند که در حضور یک روغن و یا اسید چرب یک ظرفیتی تشکیل شده اند و به همین دلیل به آنها، رزین آلکیدهای اصلاح شده گویند.

 

قابل ذکر است که رزین آلکید ها در مقایسه با رزین های دیگر از میانگین وزن مولکولی کمتری برخوردار هستند (1000-100000) رزین آلکید در واقع نوعی پلیمر تراکمی است که با خروج آب به عنوان محصول جانبی همراه است و به دو طریق تهیه می شود.

 

چنانچه برای تهیه ی آن از اسید چرب استفاده شود یک واکنش یک مرحله ای خواهد بود و هر سه ماده ی اولیه آن قدرحرارت داده می شوند تا واکنش استری شدن کامل گردد و رزین حاصله، از رنگ و کیفبت بهتری برخوردار شود ولی عموما در تهیه رزین آلکیدها از روغن ها استفاده می شود و بنابراین واکنش دو مرحله ای خواهد شد زیرا استر حاصل از واکنش الکل پلی هیدروکسی با اسید چند ظرفیتی در داخل روغن که خود یک تری گلیسیرید است محلول نبوده ورسوب خواهد نمود و بدین ترتیب اثرات منفی روی خواص نهایی رزین خواهد داشت.